PLUS
Ξυπνήσαμε ακόμη ένα πρωινό το πρώτο του Ιουνίου,και ακούσαμε,διαβάσαμε,για άλλη μια δολοφονία – γυναικοκτονία.
Όλοι με θλίψη «ακόμη» μια φορά νιώθουμε οργή για το αποτρόπαιο έγκλημα,που παραδόξως δεν είναι το πρώτο,αλλά ευελπιστούμε να είναι το τελευταίο.
Και αναρωτιόμαστε τι πάει λάθος στην κοινωνία μας;
Τι είναι αυτό που τροφοδοτεί την ψυχή και το μυαλό ενός ανθρώπου να μηδενίσει,να δώσει τέλος με ψυχρότητα στη ζωή της μητέρας των παιδιών του;
Με μοναδικά θύματα, τα ίδια τις επόμενες ημέρες,μήνες, χρόνια να προσπαθούν ψυχολόγοι, ειδικοί,να απαλύνουν την απώλεια,τον πόνο μα και το θυμό των παιδιών.
Όχι άλλων αλλά των δικών του παιδιών!
Γυναίκες που τολμούν να σταθούν μόνες τους,δίχως απαραίτητα να είναι σύ-ζυγοι αλλά μόνο γονείς.
Γυναίκες που στην πρώτη αντίδραση τους, απέναντι στον σύντροφο βρίσκονται αντιμέτωπες με την κακοποίηση και το έγκλημα.
Κατόπιν έρχεται η δικαιοσύνη.
Να δώσει λύση και τιμωρία.
Με ποιο τρόπο;
Τι είναι αυτό που θα λιγοστέψει την απώλεια;
Ποιος δικαστής,και εισαγγελέας που θα καταδικάσει ισόβια έναν στυγνό δολοφόνο θα νιώσει ότι αποδίδει την δικαιοσύνη;
Και ένας όχλος…που δεν αρκείται στην τιμωρία τέτοιων «ανθρώπων».
Άδικα;
Όχι.
Ερωτήσεις και συμπεράσματα που δεν έχουν τελειωμό.
Ένα «γιατί δεν έφυγε;» Πλανάται πάντα στον αέρα.
Και αυτό ξέρετε είναι πάντα η πιο αιχμηρή ερώτηση.
Δεν έφυγε γιατί ζούμε σε μια κοινωνία που δεν προλαβαίνει να κουμαντάρει τόση κακοποίηση.
Που δεν υπάρχει οικονομική άνεση ώστε να διαχειριστεί κάποια γυναίκα την φυγή της μαζί με τα παιδιά της.
Φτώχεια των απαντήσεων.
Φτώχεια των λύσεων.
Παιδιά που ξυπνούν ορφανά γιατί εσύ δολοφόνε η κακοποιητή,δεν αγαπούσες,ούτε θόλωσες.
Οι γυναικοκτονίες συσσωρεύονται,οι φυλακές γεμίζουν προσωρινά.
Μέχρι τα ισόβια να γίνουν μια συνήθεια.
Μα τα παιδιά δεν συνηθίζουν.
Απλά επιβιώνουν.
Αναγκαστικά.
Εύα Αλιβιζάτου
Συγγραφέας
Αρθρογράφος
