PLUS
Ακόμη μια ιστορία θλίψης.
Μια ωμή πραγματικότητα.
Τρία μικρά παιδιά στους Αγίους Αναργύρους.
Γείτονες που έπραξαν τα δέοντα με γνώμονα την συνείδησή τους.
Γονείς “ανύπαρκτοι” συνελήφθησαν.
Και τώρα, τι;
Αυτά που βίωσαν τα παιδιά έσβησαν από την παιδική τους μνήμη;
Ξεχάστηκαν οι εικόνες;
Οι δομές καλύπτουν τα κενά;
Οι πληγές της παιδικής ψυχής κλείνουν με συλλήψεις;
Θεραπεύονται με πλειάδα αποφάσεων για το μέλλον τους;
Τα παιδιά λοιπόν δεν ξεχνούν εύκολα.
Μαθαίνουν να σωπαίνουν, μαθαίνουν στο “βλέπε, άκου, σώπα”.
Φοβούνται τον θόρυβο, τις φωνές, τα σκοτάδια, τις φορές που οι αναμνήσεις θα επιστρέφουν σε μορφή εφιάλτη.
Και η κοινωνία;
Συγκινείται για λίγο, σήμερα, αύριο…
Μέχρι να ακουστεί η επόμενη, χειρότερη περίπτωση από αυτήν.
Συγκλονίζεται για λίγο, θυμώνει και έπειτα, προχωρά.
Όμως τρία μικρά βλέμματα θα συνεχίσουν να κουβαλούν όσα δεν θα έπρεπε ποτέ να γνωρίσει ένα παιδί.
Κουβαλούν τραύματα που δεν είναι εμφανή.
Ζουν βαθιά μέσα στην ψυχή τους, και μεγαλώνουν, μέσα τους.
Σε κάθε περίπτωση, το βέβαιο είναι ότι η διαδρομή που θα διανύσουν είναι δύσκολη.
Όχι εκείνη της δικαιοσύνης,
ούτε των υπηρεσιών,
ούτε των τίτλων στα δελτία ειδήσεων.
Είναι μια άλλη δύσκολη περπατησιά,
που καλούνται να περπατήσουν
πάνω σε σπασμένα κομμάτια.
Να μάθουν να εμπιστεύονται.
Να πιστέψουν πως μια αγκαλιά
δεν σημαίνει “φοβάμαι”.
Πως μια δυνατή φωνή
δεν φέρνει μόνο καταστροφή.
Αν έχουν θέληση και δύναμη ψυχής, θα χαμογελάσουν αληθινά.
Ίσως γιατί στο διάβα τους θα βρεθούν άνθρωποι που τους έμαθαν πως η αγάπη δεν πονά, δεν τρομάζει, δεν πληγώνει.
Γιατί κάθε παιδί αξίζει ένα σπίτι χωρίς φόβο, μια παιδική ηλικία χωρίς εντάσεις, χωρίς πείνα, χωρίς τοίχους με σοβάδες κομμάτια.
Και για
τί η μεγαλύτερη αποτυχία της κοινωνίας δεν είναι μόνο η κακοποίηση.
Είναι η στιγμή που ένα παιδί ζητά βοήθεια, κι εμείς δεν ακούμε ή δεν θέλουμε να ακούσουμε.
Εύα Αλιβιζάτου
Συγγραφέας Αρθρογράφος
