PLUS
Καθισμένος στην αναπαυτική πολυθρόνα μου κάθε απόγευμα, μετά τη δουλειά μου, κάνω αυτό που κάνει ο μισός πληθυσμός του πλανήτη τις τελευταίες εβδομάδες.
Του Παύλου Πισάνου
Παρακολουθώ στις ειδήσεις των τηλεοπτικών σταθμών, τον αδυσώπητο πόλεμο που έχει ξεσπάσει μεταξύ του Ιράν με τους συμμάχους του εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ.
Διεθνολόγοι, Πανεπιστημιακοί ειδήμονες, Γεωπολιτικοί παρατηρητές, Πολιτικοί παράγοντες, Στρατιωτικοί Αξιωματούχοι και κάθε λογής “ειδικός” επί θεμάτων πολέμου, καθημερινά στα τραπέζια των ειδήσεων εκφράζουν θέσεις, απόψεις, συλλογισμούς και προβλέψεις γύρω από τις συμπεριφορές των Μουλάδων Ηγετών του Ιρανικού καθεστώτος, του Τραμπ, του Νιετανιάχου και όλων των Αξιωματούχων του Περσικού Κόλπου.
Εγώ, δε μπορώ να ισχυριστώ ότι μπορώ να “κρίνω” τα υπέρ και τα κατά αυτού του πολέμου με τον τρόπο που κρίνουν οι αρμόδιοι παρατηρητές που πηγαινοέρχονται στους τηλεοπτικούς και τους ραδιοφωνικούς σταθμούς καταθέτοντας τις εμπειρίες τους.
Πιστεύω όμως ότι διαθέτω μία πλούσια ιστορική και πολιτιστική εμπειρία στη γνώση της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας που κλείνει στις δομές της την πνευματική και πολιτιστική εξέλιξη των λαών και των χωρών, όχι μόνο της Ελλάδος και της Ευρώπης αλλά όλων των λαών της Γης.
Ακολουθώντας πιστά τη ρήση του Αριστοτέλη “μάθε να σκέφτεσαι”, καταθέτω αυτό που σκέφτομαι για την “εμπόλεμη ζώνη” στη χώρα του Ιράν, του Ισραήλ, του Λιβάνου, του Πακιστάν και όλων των περιφερειακών κρατών που ενεπλάκησαν στη δίνη ενός αδυσώπητου πολέμου που καθημερινά πνίγει στο αίμα στρατιές αθώων υπάρξεων.
Αυθόρμητα η σκέψη μου φωτογραφίζει το Ιράν, την Περσία και τους Πέρσες από μία πολύ παλιά ιστορική περίοδο, από την ακμή της Αχαιμενιδικής Αυτοκρατορίας μέχρι την εποχή της παρακμής των Ελληνιστικών Βασιλείων.
Αρχίζω από την εποχή που ο Μύστης Διδάσκαλος Πυθαγόρας συνδέει το όνομά του με τους Πέρσες και την Αίγυπτο, την περίοδο της μεγάλης πολιτιστικής ακμής της Αιγυπτιακής Δυναστείας.
Ο Πυθαγόρας τον 6ο αιώνα π.Χ. είχε φτάσει στην κορυφή του Αιγυπτιακού Ιερατείου και σκεφτόταν να επιστρέψει στην Ελλάδα, στη Σάμο, όταν ξέσπασε πόλεμος στο λεκανοπέδιο του Νείλου από τους δεσπότες Ασιάτες που, από πολλά χρόνια πριν, σχεδίαζαν την καταστροφή της Αιγύπτου με τον ανυπέρβλητο πολιτισμό της.
Επί αιώνες πριν, οι πολεμοχαρείς ορδές των Περσών είχαν κάνει αποτυχημένες επιθέσεις στην Αίγυπτο τις οποίες οι Φαραώ αντιμετώπιζαν αποτελεσματικά, αποφεύγοντας την καταστροφή της πανέμορφης Αιγύπτου με τον πανάρχαιο πολιτισμό της.
Tην εποχή αυτή που ο Πυθαγόρας βρίσκεται ακόμα στην Αίγυπτο, ο γιος του νικητή της Βαβυλώνας, ο Καμβύσης, εκστρατεύει εναντίον της Αιγύπτου με μία απέραντη στρατιά πρωτόγονων πολεμιστών του και πνίγει στο αίμα την Φαραωνική δυναστεία που οι αρχές της ανήκαν στο βάθος ενός άγνωστου χρόνου.
Ο ίδιος ο Πυθαγόρας, παρών και μάρτυρας της πιο φρικτής σφαγής που διανοήθηκε ποτέ ο άνθρωπος, είδε τον Καμβύση, τον Πέρση δεσπότη, αντάξιο κληρονόμο των εστεμμένων κακούργων της Νινευή και της Βαβυλώνας να λεηλατεί με αφάνταστο μίσος και φθόνο τους ναούς της Μέμφιδος και των Θηβών, να γκρεμίζει το ναό του Άμμωνα, να συλλαμβάνει τον ευγενικό Φαραώ Ψαμμήνιτο, να τον οδηγεί σιδεροδέσμιο πάνω σε ένα λόφο, να συγκεντρώνει γύρω του τους ιερείς του ναού, τις επιφανέστερες οικογένειες της Βασιλικής Αυλής της Αιγύπτου…
… είδε την αιχμάλωτη κόρη του Φαραώ ντυμένη στα κουρέλια μαζί με όλα τα κορίτσια της Τιμής ντυμένα το ίδιο, είδε τον Βασιλικό Πρίγκηπα να σέρνεται αλυσοδεμένος πίσω από 2.000 αιχμάλωτους νέους, να τους διαπομπεύουν όλους μαζί με χαλινάρια στο στόμα και καπίστρι στο λαιμό και έναν έναν να τους αποκεφαλίζουν, σπρώχνοντας τα αιματοβαμένα κεφάλια τους στις κατηφοριές του λόφου.
Είδε τον Καμβύση να απολαμβάνει το θέαμα του αίσχους και της ντροπής με έναν Φαραώ, τον Ψαμμήνιτο, πνιγμένο στους λυγμούς του. Ο Edward Schure περιγράφει παραστατικά τη ζωώδη φύση του Πέρση μεγιστάνα, σαν “τέρας δεσποτισμού” που επιβάλλει στην ανθρωπότητα το κράτος της Περσίας στην πιο αποτρόπαιη αποθέωσή του.
Συνεχίζω! Ο Καμβύσης διέταξε τη μεταφορά του Πυθαγόρα στη Βαβυλώνα μαζί με λίγους ιερείς της Μέμφιδος και τους έκλεισε σε μπουντρούμια.
Η αρχαία Βαβέλ που χαρακτηρίστηκε σαν η πόρνη των Εβραίων Προφητών, αποτελούσε κατάκτηση των Περσών. Όμως οι Πέρσες δεν είχαν ούτε ιστορία Τέχνης, ούτε Πολιτισμού, ούτε Ανθρωπισμού. Μετέφεραν τον Ασιατικό πρωτογονισμό τους μέσα στην πόλη που ασφυκτιούσε μέσα σε ένα πανδαιμόνιο λαών, γλωσσών, λατρειών και θρησκειών, ανάμεσα στα οποία ο δεσποτισμός του Περσικού ολοκληρωτισμού ορθονώταν σαν ένας ιλιγγιώδης πύργος της Ανθρώπινης Πτώσης.
Μέσα σε αυτή την πόλη βασίλεψαν οι Ασιάτες κυρίαρχοι που είχαν υποτάξει με τον θηριώδη στρατό τους τη Χαλδαία, την Ασσυρία, την ίδια την Περσία, την Ιουδαία, τη Συρία, τη Μικρά Ασία.
Εκεί ο Ναβουχοδονόσορ, ο δολοφόνος των διανοουμένων είχε σύρει σε αιχμαλωσία τον Ιουδαϊκό λαό.
Αναφέρομαι στην ιστορική συνέχεια των γεγονότων. Η πτώση του Φαραώ Ψαμμήνιτου έγινε το 525 π.Χ. όταν, όπως ανέφερα, ο Καμβύσης ο 2ος εισέβαλε στην Αίγυπτο και κατέστρεψε ολόκληρη τη χώρα μετατρέποντάς την από άκρη σε άκρη σε μια απέραντη Περσική Σατραπεία της Περσικής Αυτοκρατορίας.
Την εποχή αυτή αρχίζει η 27η δυναστεία της Αιγύπτου, μιας χώρας που άνθησε και αναπτύχθηκε ο Πολιτισμός, να βυθίζεται στο χάος μιας καταστροφικής περιόδου, μετά από την κύρια μάχη του Πελουσίου.
Χωρίς καμία διακοπή πολέμου, την περίοδο 499 – 449 π.Χ. διαδραματίζεται η πιο γνωστή φάση του Περσικού πολέμου εναντίον της μητρόπολης του Πολιτισμού, της Σοφίας, της Τέχνης και της Επιστήμης που λέγεται Μεγάλη Ελλάδα.
Η Ιωνική Επανάσταση εξελίσσεται από το 499 – 493 π.Χ. όταν οι Ελληνικές πόλεις της Μικράς Ασίας επαναστατούν κατά της Περσικής κυριαρχίας, με την Αθήνα και την Ερέτρια να συμπράττουν σε βοήθεια τους επαναστάτες.
Ακολουθεί η μάχη της Λάδης, οι Πέρσες καταστρέφουν τον Ελληνικό στόλο, η επανάσταση καταστέλλεται και σε συνέχεια ο Βασιλεύς Δαρείος επιτίθεται στην Ελλάδα.
Ακολουθεί η θρυλική μάχη του Μαραθώνα όπου οι Αθηναίοι νικούν τις πολυάριθμες στρατιές των βαρβάρων Περσών, ενώ τη συνέχεια των επιδρομών εναντίον της χώρας μας αναλαμβάνει ο γιος του Δαρείου, ο Ξέρξης (480 – 479 π.Χ.).
Ακολουθεί η ξακουστή μάχη των Θερμοπυλών, με την ηρωική αντίσταση του Λεωνίδα και των Σπαρτιατών, σε συνέχεια η ναυμαχία της Σαλαμίνας, με νίκη των Ελλήνων και η μάχη των Πλαταιών, με την τελική ήττα των Περσών που σήμανε τη δύση των εκστρατειών των Περσών εναντίον της Ελλάδος.
Ακολουθεί η περίοδος 334 – 323 π.Χ. με πρωταγωνιστή τον γιο του Φιλίππου του 2ου, Αλέξανδρο τον Μέγα. Την ίδια περίοδο, Πέρσης Βασιλιάς είναι ο Δαρείος ο 3ος.
Ο Αλέξανδρος, με τρία χρόνια βασικής πολεμικής και πολιτιστικής Παιδείας, σε έναν από τους μεγίστους Διδασκάλους της Σοφίας και του Πολιτισμού, τον Αριστοτέλη, αποφασίζει να κόψει τον “Γόρδιο Δεσμό”.
Εκμηδενίζει με τις επαναστατικές στρατηγικές του, μια για πάντα, την αιματοβαμένη Περσία, με κύριες εμπόλεμες ζώνες τον Γρανικό ποταμό, τη μάχη της Ισσού και τη μάχη στα Γαυγάμηλα.
Έτσι, ο Μέγας της Ιστορίας και του Παγκόσμιου Πολιτισμού, προξενεί κατάρρευση στην Περσική Αυτοκρατορία και δημιουργεί τα νέα Ελληνιστικά Βασίλεια.
Και έρχομαι στη δύσκολη εμπόλεμη περίοδο του σήμερα.
Το Ιράν των σημερινών Ηγετών – Μουλάδων που κυβερνούν, είναι η συνέχεια της Περσίας του Καμβύση, της Περσίας του Ξέρξη, του Δαρείου και κάθε άλλου προγόνου τους.
Η Περσία από πολλούς αιώνες πριν αποτελούσε σε ολόκληρο το πέρας της παρελθούσης ιστορίας της, τον παγκόσμιο δυνάστη που ήθελε να κατακυριεύσει την πολιτισμένη ανθρωπότητα.
Τη σημερινή Περσία θα την κρίνει η Ιστορία…
Σήμερα, θέλει να έχει Πυρηνικούς Εξοπλισμούς… και εγώ σκέφτομαι…
Μήπως ό,τι γίνεται στο σημερινό Ιράν, ό,τι γίνεται στον Περσικό Κόλπο, ό,τι γίνεται στα Στενά του Ορμούζ, “δεν πρέπει να γίνεται” χωρίς ακριβώς να το έχουν συνειδητοποιήσει σε βάθος σκοπού, οι σημερινοί αντίπαλοι της απίστευτης αυτής χώρας που έχει συντρόφους τη Χαμάς και τη Χεζμπολάχ;
Μήπως έχουν βαλθεί με τις πολεμοχαρείς επιδιώξεις τους, να βρίσκονται όχι μόνο ενάντια στην Αμερική, το Ισραήλ και τις φιλειρηνικές χώρες του Κόλπου, αλλά ολόκληρου του πλανήτη;
Μήπως ο σημερινός παρατηρητής θα μπορούσε να δει τις ειρηνικές χώρες της Γης δέκα χρόνια μετά πως θα βίωναν αν, το Ιράν σήμερα ανενόχλητο, χωρίς αντιπάλους την Αμερική και το Ισραήλ, θα μπορούσε να επεκταθεί στην επιθετική υπόγεια κατασκευή πυρηνικών πυραύλων, με σκοπούς αντίστοιχους του Καμβύση, του Δαρείου, του Ξέρξη;…
Μήπως από κάποιες άγνωστες δυνάμεις του Ουρανού, βλέπουμε στην Τηλεόραση την αθέατη πλευρά της Θείας Δίκης να τοποθετεί στο πεδίο μιας μεταφυσικής πραγματικότητας, τον Τραμπ και τον Νετανιάχου να μετατρέπουν το “Πυρηνικό Όνειρο” του Ιράν σε εμπόλεμη ζώνη υπέρ της Παγκόσμιας Ειρήνης;
Μήπως;
