PLUS
O Γιώργος έχει συνοικιακό συνεργείο αυτοκινήτων στην Αθήνα, όπου βγάζει το ψωμί του. Από την περασμένη εβδομάδα σταμάτησε να το βγάζει καθώς η είσπραξη όλης της εβδομάδας ήταν 70 ευρώ. Τα συνεργεία αυτοκινήτων διατηρήθηκαν ανοιχτά, αλλά πελάτες δεν υπάρχουν ούτε για δείγμα στα περισσότερα.
Τις περισσότερες ώρες κάθεται στην είσοδο του συνεργείου, περιμένοντας πελάτη ενώ στο ενδιάμεσο μιλάει με περαστικούς της γειτονιάς, για το θέμα των ημερών και του πλανήτη ολόκληρου. Σήμερα που τον επισκέφθηκα για πρόβλημα στο ΙΧ (ευτυχώς τελείως ασήμαντο) όταν τον ρώτησα πως πάει η δουλειά μου είπε απογοητευμένος, ότι πλέον με την κατάσταση του κορωνοιού, σκοτώνεται και η ελπίδα!
«Εγώ την κρίση την έννοιωσα καλά στο πετσί μου όλη την δεκαετία και πάνω που είχε σταματήσει η κατηφόρα και πάνω που είπαμε ότι θα ισορροπήσουμε… Μέχρι χθες πότε πλήρωνα την ΔΕΗ και πότε την ασφάλεια ή την εφορία, για να περισσέψει να φάμε και τώρα ήρθε αυτή η πετριά…» μονολογεί.
Χθες όπως μου είπε πήγε η γυναίκα του και πλήρωσε την δόση της ρυθμισμένης εφορίας και τη δόση από την ασφάλειά του, επίσης κι αυτή ρυθμισμένη. Τα προηγούμενα χρόνια που η κρίση έτρωγε κυριολεκτικά τα σωθικά του ιδιωτικού τομέα, υπήρχαν πολλοί επαγγελματίες αλλά και φυσικά πρόσωπα που όταν είχαν πήγαιναν και εξοφλούσαν υποχρεώσεις. Και αυτοί φαίνεται τώρα το πληρώνουν διπλά και τρίδιπλα… καθώς το λίπος (αυτό το ελάχιστο που θα είχαν συγκεντρώσει αν κράταγαν κάτι στην άκρη από τα γλίσχρα έσοδα) δεν υπάρχει ούτε για δείγμα.
Ο άνθρωπος δεν παραπονιέται για το νέο κακό που τον βρήκε, αν και στα μάτια του βαθιά αχνοφέγγει μια θλίψη, που λέει πολύ περισσότερα από τα πομπώδη λόγια που ακούμε από πολλούς αυτές τις ημέρες!
Ο άνθρωπος αυτός δεν είναι ούτε μεγαλοσχήμονας, ούτε πολιτικός παράγοντας, ούτε ένα από τα «περιφερόμενα νούμερα» ή τους ξεφτίλες σελέμπριτις – τρακαδόρους που ζούνε με ξένα λεφτά πουλώντας τρέλα. Και για αυτό υποφέρει και θα υποφέρει αθόρυβα, καθώς η επαγγελματική του ομάδα (όπως και άλλες) δεν πιέζει ούτε απεργεί, ούτε κλείνει δρόμους, αλλά δουλεύει 10ωρα καθημερινά για να ζήσει.
Και βέβαια δε περιλήφθηκε ούτε στο περιβόητο 800αρι που γυάλισε ακόμα και το μάτι των δικηγόρων και των μηχανικών για να το πάρουν. Δεν κρύβει ότι θα ήθελε τώρα στα δύσκολα και αυτός να πάρει τα 800 ευρώ αλλά η αποστροφή του γι αυτό μοιάζει με κεραυνό καθώς φανερώνει μια αλήθεια: «σε λίγο που κανείς δεν θα πληρώνει φόρους, ούτε αυτά τα 800 δεν θα μπορούν να δώσουν» λέει και έχει δίκιο. Ο κρατικός προυπολογισμός μοιράζει τα πρώτα και τα τελευταία που έχει.
Ο Γιώργος καταλαβαίνει ότι οι καιροί που θα έρθουν θα είναι πιο δύσκολοι, αλλά επειδή έχει μάθει στην συνεχή δυσκολία και στο στρίμωγμα δεν παραπονιέται, με τον τρόπο που το κάνουν οι προνομιούχοι αυτής της κοινωνίας που είναι είτε στο κράτος είτε σε εύπορες συντεχνίες που ζούνε από το αίμα των άλλων και τις δυστυχίες τους.
Δ. Γ. Παπαδοκωστόπουλος: Ο Γιώργος από το συνεργείο
