PLUS
Όταν ο πρόεδρος της Γερμανίας Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάιερ κατήγγειλε την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ υπό τον Ντόναλντ Τραμπ προειδοποιώντας ότι ο κόσμος οδεύει να μετατραπεί σε «άντρο ληστών», η Ευρώπη απέκτησε για λίγο την ηθική της φωνή. Το πρόβλημα είναι ότι η φωνή αυτή προήλθε από τη χώρα που τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια δεν δίστασε να λειτουργήσει ως αυστηρός ταμίας της Ευρωζώνης — και συχνά ως τοκογλύφος ντυμένος με τον μανδύα της δημοσιονομικής ορθοδοξίας.
Διότι πριν μιλήσει κανείς για διεθνείς ληστείες, θα ήταν χρήσιμο να θυμηθεί τις ενδοευρωπαϊκές. Η Γερμανία αξιοποίησε την οικονομική ανισορροπία του ευρώ, το εμπορικό της πλεόνασμα και την επιρροή της στους ευρωπαϊκούς θεσμούς για να επιβάλει το γνωστό καθεστώς λιτότητας. Οι χώρες του Νότου πλήρωσαν τον λογαριασμό: ύφεση, δημογραφική φυγή, κατεστραμμένα κοινωνικά συστήματα και, στην περίπτωση της Ελλάδας, μια δεκαετία οικονομικής επιτήρησης που μετατράπηκε σε εθνικό τραύμα.
Είναι λοιπόν τουλάχιστον ειρωνικό να μιλά σήμερα το Βερολίνο για «ληστές» όταν για χρόνια αντιμετώπιζε την Ευρωπαϊκή Ένωση ως οικονομική ζώνη επιρροής της — όπου ο κανόνας ήταν οι πλεονασματικές βόρειες οικονομίες και η πειθαρχική τιμωρία των υπολοίπων. Αν ο Τραμπ κατηγορείται – δίκαια- ότι επιδιώκει την ισχύ χωρίς συμμαχίες, η Γερμανία επιδίωξε την ισχύ με συμμαχίες που όμως λειτουργούσαν με όρους υποταγής.
Αν η Ευρώπη θέλει να αποκτήσει πράγματι ηγετικό λόγο απέναντι στις ΗΠΑ, θα πρέπει πρώτα να λογαριαστεί με το Βερολίνο: με το ύφος, τη μνήμη και την αλαζονεία του. Γιατί η ηθική ρητορική είναι βολική — μέχρι να εμφανιστεί ο καθρέφτης.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Η κρίση της παγκόσμιας ηγεσίας και το ρήγμα στο δυτικό στρατόπεδο
