PLUS
Αν υπάρχει ένα μόνο χαρακτηριστικό που σήμερα διαβρώνει τη διεθνή σταθερότητα, δεν είναι οι γεωπολιτικοί ανταγωνισμοί καθεαυτοί, αλλά η διάχυτη διάψευση της αλήθειας από εκείνους που ισχυρίζονται ότι ενεργούν για το κοινό καλό. Στην καρδιά αυτού του φαινομένου βρίσκεται ο Αμερικανός πρόεδρος, του οποίου οι επαναλαμβανόμενες ανακρίβειες και υπερβολές δεν αποτελούν απλώς πολιτική ρητορική, αλλά λειτουργούν ως καταλύτης για κρίσεις που θα μπορούσαν να έχουν αποφευχθεί.
Τρεις πρόσφατες περιπτώσεις – η Αρκτική, η Λατινική Αμερική και η Ανατολική Ευρώπη – αποκαλύπτουν ακριβώς αυτό το μοτίβο. Στη Γροιλανδία, η επανεμφάνιση της ιδέας ότι η Ουάσιγκτον πρέπει να αποκτήσει στρατηγικό έλεγχο του νησιού βασίζεται σε υποθέσεις που απουσιάζουν από την πραγματικότητα: δεν υπάρχουν «κινεζικά και ρωσικά πολεμικά πλοία παντού», όπως έχει υποστηριχθεί δημόσια, ούτε υπάρχει αξιόπιστη απόδειξη ότι η ντόπια κοινότητα το ζητά. Η απάντηση από τη Δανία και τους ίδιους τους Γροιλανδούς είναι κατηγορηματική: δεν θέλουν πώληση ή προσάρτηση, και η κυριαρχία τους πρέπει να γίνεται σεβαστή.
Στη Λατινική Αμερική η εικόνα δεν είναι λιγότερο ανησυχητική. Η πρόσφατη στρατιωτική επέμβαση στη Βενεζουέλα συνοδεύτηκε από διθύραμβους για «αποκατάσταση της δημοκρατίας», παρά το γεγονός ότι οι πολιτικές δυνάμεις στο εσωτερικό της χώρας παραμένουν βαθιά διχασμένες και ο δρόμος προς μια βιώσιμη ειρήνη είναι ακόμη αβέβαιος. Η πραγματικότητα είναι ότι η επιμονή σε τέτοιου είδους στρατιωτικές λύσεις δημιουργεί παρατεταμένες αντιπαραθέσεις, ενισχύοντας την αστάθεια αντί να την μειώνει – και αφήνει πίσω της περισσότερα ερωτήματα παρά απαντήσεις.
Και στην Ουκρανία, παρά τις επανειλημμένες υποσχέσεις ότι ο πόλεμος μπορεί να τελειώσει «σε μια νύχτα», η σύγκρουση συνεχίζεται με ανείπωτο ανθρώπινο κόστος. Αυτές οι υπερβολικές δηλώσεις υπονομεύουν τη διεθνή εμπιστοσύνη και δυσχεραίνουν τον συντονισμό των συμμάχων, οι οποίοι αγωνίζονται για μια σταθερή και μακροπρόθεσμη λύση.
Όμως το πιο ανησυχητικό δεν είναι απλώς η ανικανότητα να ξεχωρίσουμε την αλήθεια από το ψέμα, αλλά η απροθυμία πολλών δυτικών κυβερνήσεων να αντιμετωπίσουν τη ρητορική αυτή με την αποφασιστικότητα που απαιτείται. Η Ευρώπη, σε πολλές περιπτώσεις, δείχνει διστακτικότητα και έλλειψη ενιαίας φωνής, επιτρέποντας σε παραπλανητικές αφηγήσεις να διαμορφώνουν την πολιτική ατζέντα αντί για τα γεγονότα.
Σε μια εποχή που οι διεθνείς σχέσεις απαιτούν σοβαρότητα και υπευθυνότητα, η απουσία αυτών των στοιχείων από τον πυρήνα της αμερικανικής πολιτικής και η ανάδυση μιας «προσαρμοσμένης αλήθειας» αποτελεί όχι μόνο πολιτικό ζήτημα αλλά βαθιά ηθική πρόκληση. Η αποκατάσταση της αξιοπιστίας δεν είναι απλώς ζήτημα ρητορικής, αλλά κεντρική προϋπόθεση για τη διατήρηση της παγκόσμιας ειρήνης και ασφάλειας.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Η Μασάντ υπό τον έλεγχο των διαδηλωτών – ΗΠΑ και Ιράν σε ένταση
