PLUS
Κάποτε, ένας τσομπάνος στο Ιράν, ο Ταχμάσπ, βγήκε με τους φίλους του στο δάσος να μαζέψουν ξύλα. Εκεί βρήκαν έναν πηγάδι όπου είχε φωλιάσει ένα μελίσσι.
Κατέβηκε ο νεαρός τσομπάνος και μάζεψε το μέλι, οι “φίλοι” το πήραν, αλλά δεν τον βοήθησαν να βγει… Ο Ταχμάσπ παγιδεύτηκε μέσα στο πηγάδι.
Αναζητώντας διέξοδο στο βάθος του πηγαδιού, βρέθηκε σε μια σπηλιά γεμάτη φίδια.
Κόντεψε να πεθάνει από την τρομάρα του, όμως εκείνα, αντί να τον βλάψουν, τον οδήγησαν σε έναν μυστικό κήπο, γεμάτο δροσιά και ευωδιές…
Στο κέντρο του πανέμορφου κήπου, σε θρόνο καθισμένη, η βασίλισσα τους, η πανέμορφη Σαχμαράν, μισή άνθρωπος μισή ερπετό, τον καλοδέχτηκε.
Η Σαχμαράν αγάπησε τον όμορφο νεαρό τσομπάνο, τον κράτησε στον παράδεισό της, του έλεγε τις ιστορίες της, του μάθαινε τα μυστικά της αρχαίας γνώσης της, τις γλώσσες των ζώων, τα φάρμακα και τα βοτάνια…
Ο Ταχμάσπ ζούσε ευτυχισμένος μαζί της για καιρό, ώσπου κάποτε νοστάλγησε τον κόσμο των ανθρώπων. Ζήτησε από την βασίλισσα να τον αφήσει να γυρίσει στο χωριό του.
Εκείνη ήξερε ότι αυτό θα ήταν η καταστροφή της, αλλά δεν άντεχε και να βλέπει τον αγαπημένο της να μαραζώνει. Αφού τον έβαλε να της ορκιστεί ότι δεν θα μαρτυρήσει το μυστικό του κήπου της, τον άφησε να φύγει.
Ο Ταχμάσπ επέστρεψε και ζούσε πλουσιοπάροχα με τους θησαυρούς που του έδωσε η Σαχμαράν, ώσπου κάποτε ο βασιλιάς της περιοχής αρρώστησε.
Μια μάγισσα που τον γιατροπόρευε του είπε ότι για να γιάνει έπρεπε να φάει το κρέας της βασίλισσας των φιδιών, που όποιος την έβλεπε έβγαζε λέπια στην πλάτη του.
Ο Βασιλιάς έβαλε ανθρώπους να παρακολουθούν στα λουτρά. Αυτοί είδαν τα λέπια στο σώμα του Ταχμασπ, τον έπιασαν και τον βασάνισαν για να τους αποκαλύψει την κρυψώνα της Σαχμαράν.
Αυτός για να σωθεί μαρτύρησε το μυστικό της Σαχμαράν. Οι στρατιώτες την βρήκαν, την παγίδευσαν και την έφεραν στον Βασιλιά.
Πριν την σκοτώσουν, η Σαχμαράν είπε: “όποιος φάει το κεφάλι μου θα πεθάνει, όποιος φάει το σώμα μου θα γιάνει, όποιος φάει την ουρά και τα λέπια μου θα γίνει σοφός και θα ζήσει για πάντα”…
Ο Βασιλιάς ανάγκασε τον Ταχμάσμπ να φάει το κεφάλι της, ενώ ο ίδιος βιάστηκε να φάει το σώμα της…
Ο βασιλιάς έφαγε από το σώμα της και έγιανε, αλλά ο Ταχμασμπ αντί να πεθάνει όπως είχε πει η Σαχμαράν έγινε σοφός και πήρε τα βουνά να μετανιώνει στους αιώνες για την προδοσία του…
Η Σαχμαράν είχε σώσει τον αγαπημένο της και ας την πρόδωσε…. Από τότε τα φίδια ορκίστηκαν να τιμωρήσουν την κακία και την δολιότητα των ανθρώπων.
Από την Ταρσό ως το Ερμπίλ και το Τεμπρίζ τα κορίτσια των Τούρκων, των Γιουρούκων, των Σουριάνι και των Τουρκομάνων, των Περσών και των Κούρδων υφαίνουν και κεντούν ακόμη την Σαχμαράν στα προικιά τους, γιατί η εικόνα της σώζει τα σπίτια απ΄ το κακό και την φωτιά….
Από αυτές τις αρχαίες ρίζες της Σαχμαράν ίσως ακόμη περισσότερο αν προτιμάτε από την μνήμη της δικής μας ελληνιστικής Κυράς της Θάλασσας, της αδελφής του Μεγαλέξανδρου που η εικόνα της στόλιζε σπίτια και δημόσια κτήρια λίγα έχουν απομείνει για να ξορκίζουν το κακό.
Όπως και νά’χει, δυστυχώς, η χωρίς όρια αγάπη της βασίλισσας των φιδιών δεν μπορεί πια να σώσει ούτε σπίτια ούτε ανθρώπους από την καταστροφική φωτιά που ανάβει η κακία και η απληστία άλλων ανθρώπων στους τόπους, όπου επιμένει να ζει η ανάμνησή της….
Σήμερα …που ”το κακό και η φωτιά” κυριαρχικά επιβάλλονται , που η ανθρώπινη δολιότητα,η αποθέωση της Ιδιωτείας, η αλλοτρίωση του είναι μας ,τεμαχίζουν μια φορά ακόμη τη “βασίλισσα των φιδιών το νήμα της σύνδεσης με το αιώνιο και το μη φθαρτό έχει χαθεί οριστικά.
Φόνοι μικρών παιδιών, γυναικοκτονίες, βιασμοί, ξυλοδαρμοί, αγοραπωλησίες ανθρώπων, κλοπές μεγάλες ή μικρές, ρεμούλες και θύματα στο βωμό του χρήματος και της εξουσίας! η απόλυτη εξαχρείωση…. στις καθημερινές μας ειδήσεις
Ξέρετε,υπάρχουν πολλοί τρόποι για να αλωθούν πατρίδες .
Από “αγνωρους” ειδήμονες,από πρόθυμους ανίδεους, από σκοτεινούς υπεύθυνους. Ο καθείς και οι αξίες του…
